Hij vroeg de tolk waarom de mensen de mensen met dergelijke gewone dingen. “Juist daarom, antwoordde zij. Wij hebben onszelf in ons dagelijkse leven nog nooit op filmdoek gezien”.
M. Gordon vertelde deze anekdote tijdens een vraag-antwoord-sessie na zijn film “A state of Mind ,die gespeeld werd op het internationale filmfestival van Pusan in Zuid-Korea. Hij stelde daar vast dat het talrijk opgekomen publiek met dezelfde gewone dingen lachten op dezelfde momenten: “Ze zijn echt zoals wij ».
De Britse cineast heeft al de film «The Game of Their Lives » gemaakt over de magische nationale voetbalploeg van Noord-Korea tijdens de Wereldcup in 1966, vooraleer hij deze film maakte, « A State of Mind », dat over de Noord-Koreaanse massaspektakels gaat. Tijdens de 13 bezoeken aan Noord-Korea die zijn filmproject voorafgingen kreeg Gordon de kans om de “groffe onwaarheden” te weerleggen, die er in het westen verteld worden over Noord-Korea..
« A State of Mind » is een documentaire van 90 minuten over de voorbereiding van de turnoefeningen voor het massaspektakel, een van de belangrijkste evenementen in Noord-Korea, waar duizenden mensen aan deelnemen. De film toont 2 turnsters en hun families tijdens de 8 maanden die dit spektakel voorafgaan. Hij toont beelden van het dagelijkse leven in Noord-Korea die tot dan voor de westerse wereld onbekend waren. « Toen ik uitgenodigd was op ceremoniële bijeenkomsten van de Partij van de Arbeid, werden mij vragen gesteld als ‘Hoe oud is uw koningin ?’ of ‘Wanneer is het haar verjaardag ?’ », vertelt M. Gordon in een interview. Hij bevestigd dat de verjaardag van Kim Jong Il in Noord-Korea één van de belangrijkste nationale feesten is.
Het is duidelijk dat de families van de turnsters, die in de film getoond worden en uitgekozen zijn door de nationale filmmaatschappij van Noord-Korea, beter wonen dan het merendeel van de Noord-Koreanen (M. Gordon bevestigt dat in zijn relaas). De vader van één van beiden is professor fysica aan de Kim Il Sung-universiteit, de andere vader werkt bij een bouwmaatschappij, die een eliteplaats innemen in Noord-Korea. Sommige scènes van de maaltijden tonen een te rijk gevulde tafel voor een gewoon middagmaal. De families in de film hebben het vrij comfortabel, zelfs vergeleken met de middenklasse van Zuid-Korea.
Toch zijn er enkele scherpe kantjes van een van de meest verborgen samenlevingen ter wereld, die vrijuit getoond worden. We zien de veelvuldige stroomonderbrekingen in de hoofdstad Pjongjang, en de moeder die kaarsen zoekt tijdens de maaltijd. In één van de meest expliciete scènes spreekt de moeder van één van de turnsters openlijk over de moeilijkheden die de familie heeft gehad tijdens de strenge hongersnood, die bovenop de Amerikaanse sancties kwam begin jaren 90, waarbij zij dikwijls verwees naar de « Harde Mars ». Tijdens die periode vertelt ze, bestond het verjaardagsfeestje van mijn dochter uit een dikke portie maïsbouillon.
Het is verbazingwekkend hoe de Noord-Koreanen aanvaarden dat de armoede in die periode in de film getoond wordt, alsof het voor hen evident is dat dat de prijs was voor hun onafhankelijkheid in plaats van te reageren tegen hun regering of te twijfelen aan de leiding van Kim Jong Il. De dreigingen van de Amerikaanse regering, zegt M. Gordon, zijn een evidente reden tot nationale solidariteit. « De angst voor een Amerikaanse aanval is alom aanwezig bij de Noord-Koreanen. », verklaart M. Gordon, en hij voegt eraan toe dat er evacuatieoefeningen en lokale trainingen gehouden worden in het centrum van Pjongjang. « Donald Rumsfeld heeft voor de inval in Irak gesteld dat de Verenigde Staten in staat zijn een oorlog te voeren op twee fronten. »
Mr. Gordon is al aan zijn volgende filmproject begonnen over de Amerikaanse soldaten die zich schuilhielden in Noord-Korea. Hij merkt op dat er enkele belangrijke economische veranderingen hebben plaatsgehad de laatste drie jaar, ondermeer het verschijnen van straatverkopers. « De meeste mensen die ik ontmoet heb lijken gelukkig met het leven dat ze leiden, zegt hij. « Het is duidelijk dat niet alles rozengeur en maneschijn is. Maar zij vonden het wat fijn om met ons op stap te gaan en te praten op momenten dat we onder ons waren. En binnen het kader dat het systeem hen biedt, lijken zij gelukkig. »
(Joong Ang Ilbo, 12 oktober)
Verwante artikels :
"A State of Mind": een fantastische film over de DVRK
Laatste overlevende VS-soldaat in Noord-Korea is teruggevonden
Websites:
The Game of their Lives
Koryo Tours
VeryMuchSo Productions
